Talent of schijntalent?

Ik heb net een vrij intensieve burn out achter de rug. Of eerlijk gezegd, ben ik nog steeds aan het herstellen van de burn out. Ik kan echter nu weer redelijk uit mijn woorden komen en voel mij daarom al stukken beter. Deze burn out duurt nu al 2 jaar, waarvan ik zeker anderhalf jaar thuis zit en intensief hebt gewerkt aan mijzelf. En voor mij restte nu voornamelijk de hamvraag: wie ben ik en wat kan ik? Wat vind ik leuk om te doen? En na elke test, na elk boek en zelfs na hulp te hebben gehad van een loopbaancoach, was ik het niet eens met dezelfde uitkomst, namelijk: je bent een geboren coach, therapeut en vindt het fijn om mensen te helpen. Want eerlijk gezegd voelt dat niet zo, al sta ik wel bekend als de geboren zorgverlener. Maar deze morgen las ik voor het eerst over het concept van schijntalent.

Schijntalenten zijn talenten waarvan je denkt: ja, dat is herkenbaar! Maar waarvoor je niet echt, diep van binnen, wellicht heel stiekem, warm voor loopt. Zo weet ik dat ik goed ben in zorg verlenen en therapeut zijn, maar… het geeft mij geen voldoening, niet echt.

Schijntalenten worden gecreëerd door je jeugd en wat je daar wel of niet meemaakt. Zo ben ik opgegroeid in een gezin waar ik in een zorgzame rol geduwd werd. Uiteraard koos ik daarna voor een loopbaan binnen de zorg en deed ik de ‘juiste’ studies (yup, meervoud). Maar echt vervuld worden, nee dat werd ik niet. Ook zoeken buiten mijn schijntalent vond ik lastig, want ik wist eigenlijk niet wie ik dan wel was.

Hoewel schijntalenten zo eigen lijken te zijn, zijn ze dat dus niet. Ze zijn aangeleerd, geboren uit hoge nood. En daarom heel hardnekkig. Vaak is er een diepe crisis voor nodig om erachter te komen wat je wel en niet bent, zoals een burn out.

En hoe kom je er dan wel achter wat je echte talenten zijn, waar je energie van krijgt? Wat kan helpen, is om te kijken waar je vroeger als kind blij van werd. Let wel, blij! Dus niet functioneel of wat gewoon was, maar waar werd je blij van? Welk speelgoed, welke vriend(jes) en waar speelde je graag? Door dit te onderzoeken en op een rijtje te zetten, kom je er makkelijker achter wat echte talenten zijn en wat schijntalenten zijn.

Ik kwam er vanochtend achter dat ik goed ben in zorgverlening, luisteren, zelfontwikkeling en sociaal zijn, maar ik krijg er geen energie van. Ik word wel enthousiast van creatief zijn: schilderen, tekenen, schrijven, websites bouwen, toneel en dromen. Een typische Vissen, al zeg ik het zelf. Daarnaast vind ik het heel fijn dat ik intuïtief sterk ben en bijvoorbeeld energie kan zien. Daar krijg ik ook energie van. Zeer verhelderend!

En heb ik nu spijt van mijn keuzes in mijn leven? Niet echt… Ik vind het jammer dat ik deze kennis niet eerder had, want dan ik waarschijnlijk gekozen voor een creatieve opleiding aan de Rietveld Academie. Maar aan de andere kant zie ik ook hoe ongelooflijk sterk en vastberaden ik ben geweest in het volhouden van deze onbewuste charade. En dat geldt voor iedereen die worstelt met zijn schijntalent! Maar laten we deze (draag)kracht constructief gebruiken om onze ware talenten te gaan koesteren en gebruiken, in ons werk en privéleven.

The wandering yogini – So it begins

Alles heb ik opgezegd: mijn auto is verkocht, kledingkast flink uitgedund, abo’s zijn opgezegd, mijn bedrijf heb ik afgemeld bij de KvK. Het wordt tijd voor iets nieuws, het oude kan worden losgelaten.

En het begon in India, in een klein dorpje Banserai. Hier staat de simpele maar mooie ashram van Yogi Ram. De Arhanta Ashram is de plek om een maand lang de yogische leefstijl toe te passen en de beginselen te leren van Hatha yoga, yoga filosofie, ayurveda, anatomie, kirtan en mantra’s. Ik zeg beginselen, omdat yoga een levenslange reis is, dat is mij wel duidelijk geworden.

In november 2015 heb ik zoveel geleerd, zowel over de eerder genoemde onderwerpen maar bovenal over mijzelf. Over wat ik nu eigenlijk wil in het leven, wat ik belangrijk vind en waar ik warm voor loop. De simpele levenswijze (drie vegetarische maaltijden op een dag, koude douches, hard bed en het zitten op de grond) brachten mij terug naar de basis. Alle oude lagen werden een voor een afgeworpen, sommige met pijn, andere met een glimlach. Het werd voor mij steeds duidelijker hoe ik vastgehouden werd door mijn eigen gedachtes en gevoelens. Wat eens belangrijk leek, bleek nu onnozel te zijn: het hebben van lang haar (want vrouwelijk), chocola (totaal misbaar), de vele koppen thee (water is eigenlijk genoeg) en zo kan ik nog wel doorgaan. Na al het loslaten ontstaat er ruimte voor mijn essentie. Ik weet nu beter wie ik ben.

Maar ik merk dat ik het lastig vind om dat vast te houden in het dagelijkse leven. Dan steekt toch weer onzekerheid de kop op. Of de behoefte om meer te eten en te drinken dan ik nodig heb. Ik ben dan ook heel dankbaar dat ik de aankomende 10 maanden mag wonen en werken in de Arhanta ashram in Gelderland. Hoe mijn dagen eruit zullen zien, weet ik nog niet precies, maar ik denk dat ik het leven daar als plezierig zal ervaren. Ik denk dat ik gemaakt ben voor het sobere leven. Een van mijn belangrijkste pijlers in dit leven zijn namelijk zelfontwikkeling en zelfrealisering: mijn essentie leren kennen en laten stralen, zonder rompslomp daaromheen.

De aankomende maanden zal ik af en toe schrijven over mijn leven in de ashram, wat ik tegenkom en wat ik leer.